ඉතිහාසය
අසාමාන්‍ය දායකත්වය. දිගු කාලීන බැහැර කිරීම. නිම නොවූ ප්‍රගතිය.
ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති මලෙයහ දෙමළ ප්‍රජාව, බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත සමයේ කෝපි, තේ, රබර් සහ පොල් වතු ආර්ථිකය ගොඩනැගීමට දකුණු ඉන්දියාවෙන් ගෙන එන ලද කම්කරුවන්ගෙන් පැවත එයි. සියවස් දෙකකට වැඩි කාලයක් එය ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික සංවර්ධනයේ කේන්ද්‍රස්ථානය විය.
19th c.
වතු ආර්ථිකය ගොඩනැගීම
ලංකාවේ අපනයන ආර්ථිකයේ කොඳු නාරටිය බවට පත් වූ කෝපි, තේ, රබර් සහ පොල් වතු ගොඩනැගීම සඳහා බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත සමයේ දකුණු ඉන්දියාවෙන් කම්කරුවන් ගෙන එනු ලැබේ.
1948
පුරවැසිභාවය අහිමි කෙරිණි
ලංකා පුරවැසි පනත ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති දෙමළ ජනතාවගෙන් බහුතරයකගේ පුරවැසිභාවය සහ ඡන්ද අයිතිය අහිමි කරමින් 700,000 කට වැඩි පිරිසක් රටක් නැති අය බවට පත් කරයි.
1964–74
ආපසු යැවීම සහ වෙන්වීම
ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව අතර ද්විපාර්ශ්වික ගිවිසුම් මහා පරිමාණ ආපසු යැවීම්, පවුල් වෙන්වීම් සහ දශක ගණනාවක අවිනිශ්චිතතාවකට තුඩු දෙයි.
2003
පූර්ණ පුරවැසිභාවය යළි ලැබිණි
නිදහසින් අඩ සියවසකට වැඩි කාලයකට පසු අවසානයේ පූර්ණ පුරවැසිභාවය යළි ලැබුණද, ප්‍රජාව රටේ සමාජ-ආර්ථික වශයෙන් වඩාත්ම අවාසිදායක ප්‍රජාවන් අතර පවතී.
2015
TPA පිහිටුවනු ලැබේ
DPF, NUW සහ UPF දෙමළ ප්‍රගතිශීලී සන්ධානය ලෙස එක්ව, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් හය දෙනෙකු ලබාගෙන, කැබිනට් සහ රාජ්‍ය අමාත්‍ය නියෝජනය හරහා ජාතික පාලනයට පිවිසෙයි.
2015–19
නියෝජනයේ සිට ඉටු කිරීම දක්වා
වතු ප්‍රදේශ සඳහා නව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාල සහ ප්‍රාදේශීය ආයතන; නිවාස 4,000 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් නිම කිරීම; ඉන්දීය ආධාර සහිත නිවාස 10,000 ක් ප්‍රකාශයට පත් කිරීම; නව ගම්මාන සඳහා විශේෂිත අධිකාරියක් පිහිටුවීම.
2018
ඓතිහාසික නීති ප්‍රතිසංස්කරණයක්
වතු ප්‍රජාවන්ට සෘජුවම සේවය කිරීමට පළාත් පාලන ආයතන සවිබල ගැන්වෙන අතර, වතු සහ ප්‍රධාන ධාරාවේ පළාත් පාලනය අතර දිගුකාලීන බාධක ඉවත් කෙරේ.
2019–25
ප්‍රතිපත්තිගරුක විපක්ෂය
TPA සාධාරණ වැටුප්, ඉඩම් සහ නිවාස අයිතිය, අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍යය සහ සමාන පුරවැසිභාවය වෙනුවෙන් දිගටම පෙනී සිටින අතර සුදුසුකම් ලත් ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති දෙමළ ජනතාවට OCI ප්‍රවේශය වෙනුවෙන් ක්‍රියා කරයි.
2035
නිම නොවූ ගමන සම්පූර්ණ වේ
ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ජීවිතයේ පූර්ණ හා සමාන අයත්වීමක් සහිත, විශ්වාසවන්ත, ඉඩම් හිමි, උගත් සහ ආර්ථික වශයෙන් සචල ප්‍රජාවක්.
මෙම ඉතිහාසය වැදගත් වන්නේ ඇයි
නව දේශපාලන දැක්මක් විකල්පයක් නොව, අත්‍යවශ්‍යතාවයක් විය.
පුරවැසියන් ගොඩනැගීමේ දේශපාලනය වෙනුවට ශ්‍රමය කළමනාකරණය කිරීමේ දේශපාලනය පැමිණියේය. අවධානය යොමු වූයේ අයිතිය, සවිබල ගැන්වීම සහ අවස්ථා නිර්මාණය කිරීමට වඩා යැපීම රැක ගැනීමටය.
21 වන සියවස වන විට ප්‍රජාවට අවශ්‍ය වූයේ ක්‍රමික සුබසාධනයක් නොව ව්‍යුහාත්මක පරිවර්තනයක් බව පැහැදිලි විය: ශ්‍රමයේ සිට අයිතියට, ලයින් කාමරවල සිට ගෞරවනීය නිවාසවලට, බැහැර කිරීමේ සිට සහභාගීත්වයට, හුදකලාවේ සිට ජාතික ඒකාබද්ධතාවට.